Το φως αναζητά 
τις σκιές 
του σκότους που αντικαθιστούν
τη ζωή μου. 
Aυτή η μάζα της 
σπασμένης ψυχής μου 
κυριαρχείται απο έντονο
πόνο.

Αυτή η υπέρβαση του μυαλού μου 
σε άλλες σφαίρες
στις σφαίρες της συμπτωματικής 
απάθειας.
Στις σφαίρες της ατελείωτης
και αδίστακτης αντίρρησης
της συμπόνιας ή του οίκτου.
Εκεί είναι θαμμένοι οι ρόλοι
της μοίρας μου.

Ζητώ συγγνώμη 
για τον σπόρο που
δεν έσπειρα.
Για το χωράφι που
δεν εφύτεψα.
Για τον νού 
που δεν καθάρισα
Για τις ουλές και χαρακιές
που δεν επούλωσα.

Δάκρυα λεκιάζουν τα μάτια μου 
ένα τρελό γέλιο σκάει 
από βαθιά μέσα μου
και αχνά φαίνεται
το πρόσωπό μου κλονισμένο 
διαβρεγμένο 
απο τον ιδρώτα της κάθαρσης…

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

Νοητική υπέρβαση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *