Οι συγκεντρωτικές στροφές
σε έναν καθρέφτη νερού
συλλέγουν δάκρυα από τον ουρανό
αφήνουν τα γκρίζα σύννεφα
να κυνηγηθούν από τον άνεμο.

Περπατώντας ανάμεσα
στα δωμάτια της καρδιάς,
ανάμεσα σε λάμψεις φωτός,
παραμένοντας ακίνητοι
χωρίς τη σκιά
μιας επιθυμίας,
βυθίζομεθα στη σιωπή
και στην λήθη.
Τα συναισθήματα σπάνε
μεταξύ του αφρού
των λαμπερών κυμάτων,
στην ακτή
μεταξύ των ερειπίων.
Η μοναξιά,
η μελαγχολία,
ταξιδεύουν κατά μήκος
των μονοπατιών
των αναμνήσεων,
περιπλανιούνται
πριν διασκορπιστούν,
μαζεύοντας τις πτυχές
ενός σύμπαντος
όπου τα αστέρια βγαίνουν,
διαλύονται,
πριν φτάσουν στο έδαφος.

Η ζωή μας
είναι μετεωρίτες
που, μέσα σε ένα
περιορισμένο χρονικό διάστημα,
αποκολλώνται από τον ουρανό
για να πέσουν οπουδήποτε
στο σύμπαν και ενώ τα προβλήματα
γκριζάρουν
τις ημέρες μας,
το φως εξασθενίζει, τα βλέφαρα
εκμηδενίζοντας
και αδρανεί
την ίριδά μας
και όλα που συνυπάρχουν
μαζί μας
επιστρέφουν στο τίποτα
χους ει
και εις χουν απελεύσει.

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

χους ει και εις χουν απελεύσει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *