Η νύχτα, με το ίχνος
του μαύρου μανδύα της
απλώνεται κατά μήκος
των όχθων των ποταμών,
αγκαλιάζοντας
την αδρανή γη,
βρεγμένη με βροχή.
Το όνειρό μας έπεσε,
οδηγούμενο από τον ορμητικό
αέρα που φυσάει,
τα βότσαλα,
τα κλαδιά των συρρικνωμένων δέντρων,
σπασμένα από τη μανία
της φλογερωμένης φύσης.
Το μαύρο της νύχτας διακόπτεται
από αναβρασμό φωτός
σε απόσταση,
παρόμοια με τα φαντάσματα
που είναι έτοιμα
να χορέψουν
για να θρηνήσουν
την ύπαρξη
των κουρασμένων

ψυχών.

Τα ουδετερόνια του φωτός
διεισδύουν στα σπλάχνα
της καστανής γης,
που κρατάει τις πρώτες
μεγάλες εμφανίσεις της ερχόμενης
άνοιξης στη μήτρα.

Μέρα με τη μέρα,
ο χρόνος περνάει.
Ένα άγχος
περιπλανιέται στα μονοπάτια
της ψυχής μου.
Ανάμικτα συναισθήματα,
σκάβουν το βράχο της ζωής,
ρέουν σε βάθος,
απο υπόγειους ποταμούς.

Ίσως θα ανέβουν στην επιφάνεια,
ίσως όχι,
θα παραμείνουν στα μπαλώματα
του σκοταδιού
χωρίς να βλέπουν
ποτέ το φως.

Η ψυχή μας θα συνεχίσει
το ταξίδι με την επιθυμία
να κρατήσει μια γλώσσα φωτός
ανάμεσα στα δάχτυλά της,
ενα παγωμένο φεγγαρόφωτο
ή να κρατήσει τη φλόγα
ενός μικρού
αστεριού στα χέρια της.
Τα πάντα ρέουν και
στις ακτές της ψυχής
οι σκιές κυνηγούν
η μια την άλλη,
καλύπτοντας το δωμάτιο της μνήμης
με τα πέπλα τους.

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

Ουδετερόνια του φωτός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *