Τη νύχτα που αναγκάστηκα να φύγω
ανάμεσα σε αστέρια
κλειδωμένα σε απλησίαστους
χώρους διαμορφωμένους
απο παλιά στιγμιότυπα και κλισέ
εκτέθηκα στην κλήση του
χαμένου μου Ουρανού.

Η Ζωή μου πέρασε
η άμμος στην κλεψύδρα μου
τελειώνει
και οι ώρες μου πλύθηκαν
και έγιναν
μια μακρινή κλήση.

Εφυγαν και πέταξαν
μακριά απο τις καλυμμένες
ελπίδες μου.

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

Μακρινές κλήσεις.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *