Περιπλανιέμαι στον ωκεανό
των αναμνήσεων
βλέποντας την
άγρια ​​αναταραχή του
Τα κύματά του έρχονται
κοντά και γεμίζουι τον εγκέφαλο
και το στήθος μου,
φόβο!
Φοβάμαι την ακμάζουσα
βροντή του
το θαύμα του
τα παγωμένα κύματά του.
Μπορεί να είναι.

φόβος για το άγνωστο
το ανεξερεύνητο
κάτω από το γλυκό φεγγάρι
που λάμπει.
Πλανιέμαι εκεί
χωρίς μούδιασμα φρίκης
απλά λυπημένος
για όσα χάθηκαν
για όσα πήρε μαζί της
η Λήθη.

Εκεί ειναι οι εποχές
της Καρδιάς.
Οι διαφορετικές αποχρώσεις
του γκρί
που καταστρέφουν τη γη.
Ο Ωκεανός των αναμνήσεων
δεσμεύει τα ρέματα
σε αλυσίδες πάγου.
Αλλά όταν επιστρέψεις
για άλλη μια φορά,
αν και στο σκοτάδι
γκρί σύννεφα κρέμονται
και οι δυνατοί άνεμοι
βρυχόνται

Και οι ομίχλες σκοτεινιάζουν
τους πλησιέστερους λόφους
Και τα σκοτεινά
και τα θολερά νερά
κυλούν σε κοίλες κοίτες,
Ελπίζω
αυτός ο καλοκαιρινός ήλιος
να με γυρίσει πίσω…

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

— The seasons of the heart —

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *