Περνώντας τον ορίζοντα,
η σιωπή αυτού
που δεν μιλήσε χάνεται,
οι λέξεις που κλείνουν 
και εκείνα που είπαν
και κανείς δεν άκουσε …

Περνώντας τον ορίζοντα,
Υπάρχει το μονοπάτι 
που δεν περπατήσαμε ποτέ,
και αυτά που αφήσαμε για πάντα …

Περνώντας τον ορίζοντα,
υπάρχουν γέλια 
και ευτυχισμένες στιγμές,
τα δάκρυα που προήλθαν 
από την ψυχή
και την αβεβαιότητα …

Η διαφυγή στον ορίζοντα
είναι νοσταλγία,
από αυτό που 
θεωρούσαμε δυνατό,
από τα μέρη που
δεν πήγαμε ποτέ,
των φόβων 
που μας έκλεισαν τόση ζωή …

Ναι, δραπετεύοντας
στον ορίζοντα,
μερικές φορές
χάνουμε τον εαυτό μας
όταν ξεχνάμε 
ότι κάθε στιγμή είναι ιερή.

Αλλά πέρα ​​από τον ορίζοντα,
υπάρχει η μονη αλήθεια
η Αγάπη.
Πέρα απο τα Ηλισιανά Πεδία
στο τέλος του δρόμου
Η αγάπη, 
το μόνο 
πραγματικό πράγμα, 
το μοναδικό πολυετές
το μόνο αληθινό,
ξύπνημα από αιώνες ονείρων,
το φως που φωτίζει όλα …

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

Δρασκελώντας το διάσελο του Κόσμου…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *