Περπατώ πάνω σε χαλάσματα
και θραύσματα των
απογοητεύσεών μου.
Για ενα παρελθόν που δεν θυμάμαι.
Που θέλω να θάψω τα σώματα των
σκοτεινών μου ημερών
εκεί που περιπλανιέμαι
στον αιώνιο αναστεναγμό
της νύχτας.
Σιμά μου βρίσκεται
το Πάνθεον των νεκρών
μου ελπίδων.

Εκεί νιώθω την τρέλα
που κυματίζει σαν φάντασμα
ψεύτικων φωνών και με προσκαλεί
να σκοτώσω λόγια,
λέξεις και σπασμένες υποσχέσεις
που ρίχτηκαν στον άνεμο
εκεί στο αιώνιο σκοτάδι του.
Κοιτάζω ήσυχα τα στάδια της ζωής
εκεί που περνούν οι άνθρωποι
εκει που δεν υπάρχουν προθήκες
ή αφαιρέσεις,

εκεί που περικλείονται
στη ραγισμένη κλεψύδρα μου σκέψεις
και πεθυμιές και ανομολόγητες αμαρτίες,
βασανισμένες λέξεις
και γράμματα.
Εκεί πεθαίνω μαζί με τις σκιές
στην νυχτερινή ατμόσφαιρα
της λήθης.
Εκεί θα κοιμηθώ
για άλλη μια φορά
στο Πάνθεον
των νεκρών μου ελπίδων…

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Νεκρές Ελπίδες…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *