Χαραγμένες απο το τιποτα
στο τιποτα
χαμένες εκει στις
νευρικες απολήξεις του
νου.
Μνήμες
ταλαιπωρημένες τραγωδίες
των όξινων ανατολών που
επιλύθηκαν μεταξύ των απολύσεων
από την πλήξη του εαυτού μας.

Μνήμες
εκεί που η ψυχή τερματίζει
και μεθάει με
την ουσία του χαλκού

την τελική εξάχνωση –
που απογοητεύει για πάντα,
ακόμη και την ηρεμία του ηλιοβασιλέματος.
Μνήμες
κρυμμένες πίσω απο
ονόματα
και διαφανείς μάσκες.
Μνήμες
που ζουν μέσα σε εφιάλτες
σε άδειους χώρους
στην αδράνεια της ζωής.
Μνήμες
απο άμμο και σκόνη
εκει που ο χρόνος έχει μετατραπεί
σε προσομοίωση.
Μνήμες
απο
δυνάμεις φωτός και αναμονής
εκει
στις φλέβες της ατελούς ζωής.
Ποιός άραγε μιλά γι αυτές τις μήμες
της αδιάκοπης αυγής.

της ατελείωτης ώρας,
εκει
όπου γεννιέται η θάλασσα
και η γη πεθαίνει.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Μνήμες…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *