Στοιχειωμένες βραδιές
δεσμεύουν τα όνειρά μου
χωρίς να τα αφήσουν να φύγουν.
Εκει στη γη του πουθενά
στη χωρα του Αχωρητου
περα απο το νοητό διάσελο
του κόσμου.
Εκει που τα μάτια και το
χαμόγελο ξεθωριάζουν.
Εκει

ξεπλένω τα δάκρυα
της φτωχής θλίψης.
Απο νύχτες αξόδευτες
αμοίραστες
νύχτες χωρίς ανάσα
και πνοή
περιμένοντας να ξεκουραστούν
σε μια αλλη αυγή
μια αλλη
πάλι κοινή νύχτα…

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Νύχτες χωρίς ανάσα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *