Στις μέρες
που γεμίζουν
αυτή την εκβολή προς το άγνωστο,
ούτε οι θάλαμοι των ανέμων,
ούτε οι θάλασσες,
ούτε ο ήλιος ουρλιάζει.
Οι υποχρεώσεις είναι σαν κλέφτες
που κλέβουν τους πιο πολύτιμους στίχους
και αυτός ο άπειρος μανιακός εαυτός μου

δεν καταφέρνει ποτέ να τους σταματήσει.
Ούτε τα τριαντάφυλλα χαμογελούν,
ούτε τα σύννεφα μας κατασκοπεύουν,
ούτε τα χείλη.
τα κενά μιλάνε για αγάπη
μόνο για
σπασμένα όνειρα,
Στην αίθουσα αναμονής
μένουν αργές οι ελπίδες μας.
Ούτε τα δάκρυα είναι βροχή,
ούτε η ειρήνη μια εσοχή.
Μονο αναρθρες κραυγές
απόγνωσης και θλίψης…

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Αναρθρες κραυγές απόγνωσης και θλίψης…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *