Η μοναξιά κατοικεί στις σιωπές,
οι σκιές περνάνε ντυμένες εν απουσία
και τραγουδούν αμείλικτα τη μνήμη
ρουφώντας τον μυελό όλων
των συλλαβών των λέξεων.
Η ένταση του ήχου πονάει,
η καρδιά συστέλλεται, σφίγγει.
εν μέσω μιας μαχόμενης αδράνειας
στην σιγαλιά της νύχτας.
Η νύχτα είναι το βιβλίο μου
εκεί που γράφω την ψυχή
στις σελίδες φαντασίας
τα γράμματα είναι σταγόνες φωτός.
Και ξάφνου ένα φως
το αστέρι φαίνεται να σχίζει τον θεϊκό ουρανό
να ανακοινώσει τη γέννησή του
μέσα σε ανώνυμους δρόμους
και πόρτες χωρίς αριθμούς
εκεί στα χέρια της φωτιάς
από χαμένες ζωές που σκίζουν
τον καπνό στην πικρή νύχτα
και ανοιχτοί ήχοι δονούν
το έδαφος της εγκατάλειψης.
Εκεί στη διάτρηση που διαπερνάται
στο πίσω μέρος της νύχτας
για να ανοίξουν μονοπάτια
προς τις σειρήνες
που έχει εκτρέψει ο άνεμος.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All rights reserved

Η μοναξιά κατοικεί στις σιωπές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *