Τις ώρες της μοναξιάς μου
αναπνέω ένα στεναγμό αγάπης
και θυμάμαι νοσταλγικά
την αποστειρωμένη απόλαυση της στιγμής
εκεί που παρατείνω το όνειρο
προς τον αέρα τη νύχτα.
Χωρίς ορίζοντα,
τα μάτια γίνονται σκληρά
όπως ο παγωμένος άνεμος
και στον ήρεμο ουρανό μου
μια θάλασσα ψευδαισθήσεων μεγαλώνει
με το μαγευτικό μπλε κοβάλτιο
που εκπέμπει το βλέφαρο στο ηλιοβασίλεμα
εκεί στην ατέλεια της ροής
στους στεναγμούς του πάθους
και στη διαίσθηση της σιωπηλής λέξης
ανακαλύπτουμε τη Ζωή.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Μπλε κοβάλτιο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *