Κοίτα με τώρα που το λυκόφως χαϊδεύει το δέρμα
Της νιότης παραμένει η σεμνότητα που κόκκινα τα μάγουλα
κάνει…
Και εγώ ικετεύω το κενό γύρω από μια αγκαλιά
Ή ίσως να ξεφύγω από μια αρχαία σύγχυση
Μια διαταραχή που η μνήμη δεν έχει χάσει.
Μεταμφιεσμένη ψυχή της στάσης
Γονάτισε μόνο μπροστά σε ένα βωμό
Αποδοχή της αγάπης και των δεινών

Κοίτα με τώρα.
Τώρα που ο χρόνος αναπνέει πάνω μου τις ώρες του
Και η νύχτα γύρω από τις σελίδες κίτρινη
χρυσιζει με την σκόνη της το σύμπαν.

Κοίτα με τώρα
Η ψυχή μου 
ένας καταρράκτης των λέξεων
Συναισθήματα που θα παραμείνουν μυστικά
Αναμνήσεις στα χρώματα της ίριδος
σφηνωμένα ανάμεσα στην ψυχή
και την αναπνοή.

Κοίτα με τώρα
η καρδιά μου πάλλεται
γρήγορα τραβάει ένα όνειρο που ήταν
Μια κρυφή λύπη ξυπνάει.
Μια ανάσα ουρανού

Κοίτα με τώρα
το μυαλό μου γεμάτο απο 
απατημένες σκέψεις

Κοίτα με τώρα
που το αλμυρόγλυκο υγρό
της ζωής
ρέει ανάμεσα απο τις
βλεφαρίδες μου.

Κοίτα με τώρα 
και να ξέρεις οτι
είχες δίκιο που ανάμενες τόσο καιρό
γιατί το όνειρό μας
είναι
είναι ακόμα σφιχτό ανάμεσα 
στα δάχτυλά μας…

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

Κοίτα με…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *