ΚΥΚΛΟΙ ΦΩΤΟΣ

 

Είμαστε σκιές και σκόνη
Αλλά ας προσποιηθούμε ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ
Οι λύκοι έρχονται για εμάς
Αλλά ας προσποιηθούμε ότι θα είμαστε μια χαρά
Τώρα σώπασε,δεν θέλω να κλάψω
Θέλω να προσποιηθώ,αγαπητέ είμαστε καλά
Ξέρω,η ώρα έχει ήδη έρθει
Αλλά ας προσποιηθούμε ότι είμαστε ασφαλείς στον κύκλο του φωτός

Τίποτα κακό ποτέ δεν θα περάσει τα όρια
Είμαστε ασφαλείς στον κύκλο του φωτός
Τίποτα κακό ποτέ δεν θα περάσει τα όρια
Άσε με να σου σχεδιάσω ένα κύκλο του φωτός
Είμαστε ασφαλείς στον κύκλο του φωτός
Είμαστε η θλίψη και ο πόνος
Αλλά ας προσποιηθούμε ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ
Ξέρω ότι ξεθωριάζουμε
Αλλά ας προσποιηθούμε ότι είμαστε ασφαλείς στον κύκλο του φωτός

Τίποτα κακό ποτέ δεν θα περάσει τα όρια
Είμαστε ασφαλείς στον κύκλο του φωτός
Τίποτα κακό ποτέ δεν θα περάσει τα όρια
Άσε με να σου σχεδιάσω ένα κύκλο του φωτός
Είμαστε ασφαλείς στον κύκλο του φωτός
Στεκόμαστε σε κύκλους φωτός
Που τίποτα δεν θα τους διασχίσει


Θελω να αλλάξω τον κόσμο.

Στο φως της ημέρας, δραπετεύεις
Βλέπεις τον κόσμο, γνωρίζει το όνομά σου
Και τα πάντα είναι για σένα
Μεγαλώνεις τα παιδιά σου τα διδάσκεις καλά
Ποτέ δεν αμφιβάλλουν ούτε μία λέξη την οποία λες
Ή οτιδήποτε κάνεις
Αλλά θέλουμε να αλλάξουμε το αύριο μας
Και δεν χάνουμε το δρόμο μας
Κοιτάζοντας κατευθείαν στη φωτιά
Ποτέ δεν στρεφόμαστε μακριά
Βλέπω τον κόσμο στον καθρέφτη
Θα τον αλλάξω σήμερα

Μια διαφορετική εποχή, ένα διαφορετικό μυαλό
Πληρώνουμε για όλα αυτά που άφησαν πίσω
Θα τα αντιμετωπίσουμε
Επείδή είμαστε νέοι για πάντα
Λάθη που έκαναν δεν πρόκειται ποτέ να αγνοηθούν
Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε
Επειδή θα αλλάξουμε προς το καλύτερο
Αλλά κολλήσαμε στα ψέματα
Στέκόμαστε ακίνητοι στα ερείπια
Χωρίς λόγο ή ρίμα
Θα δω μέσα από τα αστέρια
Τα περιστέρια δεν θα κλαίνε


ΑΓΑΠΗ

Η αγάπη είναι ένα άγριο ζώο
Σου δίνει πνοή, σε προσέχει
Φωλιασμένη σε σπασμένη καρδιά
Και βγαίνει για κυνήγι με φιλιά και κεριά
Ρούφηξε σφιχτά τα χείλη σου
Θα σε σκάψει μέσα και από τα πλευρά
Αφέσου πέσε, στα μαλακά σαν το χιόνι
Πρώτα είναι ζεστά, μετά κρύα
Στο τέλος πονάει

Αγάπη αγάπη
Ο καθένας θέλει απλά να σε δαμάσει
Αγάπη αγάπη
Στο τέλος
Παγιδευμένη ανάμεσα στα δόντια σου
Η αγάπη είναι ένα άγριο ζώο
Δαγκώνει και γρατζουνάει και βηματίζει πίσω μου
Με κρατάει με χίλια χέρια
Με σέρνει στην ερωτική της φωλιά

Η αγάπη είναι ένα άγριο ζώο
Στην παγίδα της οδηγείσαι
Στα μάτια σε κοιτάζει επίμονα
Μαγεύεσαι μόλις αντικρίσεις το βλέμμα της


ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΙΘΑΚΗΣ

Έχει αποφασιστεί. Θα ξεκινήσουμε γι’ αυτό το ταξίδι.
Ετοιμάσαμε τα κάρα
Όλα κανονισμένα, δεν υπάρχει γυρισμός
Η ώρα έχει έρθει
Όλα έγιναν πολύ νωρίς
Μία μαχαιριά πέρα στην καρδιά μου

Το λυκόφως
Έφεγγε στις στέγες των σπιτιών μας
Φέρνουμε την αγγελία του δειλινού κοντά
Νωρίς ξεκινήσαμε στο σκότος
Αυτήν τη νύχτα οι φωτιές λυσσομανούσαν
Καθώς οι πεδιάδες πλημμύριζαν με φλόγα
Έβρεχε στάχτη από τον ουρανό
Με ένα λαμπαδιασμένο ψίθυρο τη νύχτα
Μπροστά μας η γη που γνωρίζαμε
Φεύγουμε μακριά σε απόκοσμες ακτές
Ένας ασφαλής παράδεισος
Με το βασίλεμα του ήλιου
Καθώς η ομίχλη σηκώθηκε πάνω από τη γη
Ξεκινήσαμε
Περιπλανώμενοι, προς τις ελπίδες μας
Κάπλασα με το άλογό μου κοιτάζοντας πίσω
Ατένισα μια θάλασσα φωτιές
Να καίνε αυτό που αποκαλούσαμε πατρίδα
Δεν θα ξαναδώ ποτέ ξανά αυτό το μέρος
Μία πομπή μέχρι εκεί που μπορεί το μάτι να δει
Μια απέραντη παρέλαση νομάδες
Η λάμψη ενός μακρινού ονείρου
Η αφύπνιση πλησιάζει
Κάτω από έναν έναστρο ουρανό
Όνειρα στις καρδιές μας
Βήμα βήμα προχωρούμε
Πέρα μακριά στη νύχτα…


Ζω για να σ’ αγαπώ

Αυτές τις μέρες είμαι ακόμα δικός σου,
Μέχρι η απόσταση να σβήσει το φως μας,
Είμαι εδώ και καιρό η σύγχυσή σου
ή το χαμόγελο που κοσμεί το πρόσωπό σου;
Ζω για να σ ‘αγαπώ,
Δεν σταματάει ο πόνος,
Και πάλι η θλίψη
σπάει σαν ένα ναυάγιο.
Ζω για να σ’ αγαπώ,
Και πάλι, προσεύχομαι στον ουρανό
Κάθε αστέρι να φωνάξει
Το όνομά σου

Αυτές τις μέρες τα πάντα είναι όπως πριν,
Κάθε ανάμνηση σε σένα γυρίζει πίσω,
Είμαι εδώ και καιρό η θλίψη σου
ή η αγαπητή ανησυχία που σε ακολουθεί;


ΘΥΜΗΣΗ

Μεσάνυχτα
Τσιμουδιά από το πεζοδρόμιο
Έχασε το φεγγάρι τη θύμηση της;
Χαμογελάει μονάχη..
Στο φως του δρόμου
τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται στα πόδια μου
και ο άνεμος αρχίζει να μουρμουρά..
Ολομόναχος στο φως του φεγγαριού
Μπορώ να χαμογελώ στις μέρες του παρελθόντος
Η ζωή ήταν όμορφη τότε
Θυμάμαι την εποχή
που γνώριζα τι θα πει ευτυχία
Η θύμηση ας ζήσει και πάλι..

Κάθε λάμπα του δρόμου μοιάζει να τρεμοπαίζει
Μια τελική (της) προειδοποίηση
Κάποιος μουρμουρίζει κι η λάμπα του δρόμου αναβοσβήνει
Και σύντομα θα είναι πρωί..
Πρώτο φως της ημέρας
Πρέπει να περιμένω να ξημερώσει
Πρέπει να σκεφτώ μια νέα ζωή
Και δεν πρέπει να το βάλω κάτω
Όταν η αυγή έρθει
η αποψινή νύχτα θα γίνει επίσης μια ανάμνηση
Και μια νέα ζωή θα αρχίσει..
Τελευταία στερνά των μουντών ημερών
Η παγωμένη μυρωδιά του πρωινού
Μια λάμπα του δρόμου πεθαίνει, άλλη μια νύχτα τελειώνει
Άλλη μια μέρα ξημερώνει…


ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Με το πρόσωπο ενός αγγέλου
ήρθε σε μένα ένα μυστήριο
η ζεστασιά σου
αν μείνω δίπλα σου
θα είμαι εγώ
το άτομο που σε αγαπάει?
στο κρύο χειμωνιάτικο πρωί
στο λίγο μοναχικό απόγευμα
εδώ μαζί
θα αλλάξουμε το σκοτάδι
με ένα φως που ονομάζεται εσύ απόψε
ένα απίστευτο θαύμα

Σήμερα θα σε αγκαλιάσω όπωσδηποτε
θα σου δώσω την καρδιά και τη ψυχή μου
είσαι ολόκληρη η ζωή μου για μια ζωή
ω ακόμα και αν γεννηθώ ξανά
αν δεν είσαι εσύ δεν έχω λόγο να υπάρχω
Χίλιες λέξεις δεν αρκούν για μια ζωή
Όταν θα είσαι κουρασμένος-νη και έχεις προβλήματα
θα γίνω ένας άνθρωπος
πάνω στον οποίο θα θες να ακουμπήσεις
ένας άνθρωπος όπως
το γεμάτο δώρα Χριστουεννιάτικο δέντρο
που είχες ονειρευτεί όταν ήσουν μικρός-ή
Η ζωή είναι μια μεγάλη αρμονία
μέσα της, λιώνουμε εμείς
και γινόμαστε πιο όμορφοι
αν δεν είσαι εσύ δεν έχω λόγο να υπάρχω
Για μια ζωή θέλω να κοιτώ μόνο εσένα
Δεν θα είναι όλα εύκολα
θα σε προστατεύσω για μια ζωή
αυτη η αγάπη αυτή η αγάπη
δεν θα τελειώσει ποτέ. !!!


Πού είσαι?

Μ’ άφησες, πέταξες σαν πουλί,
Στο φως της ημέρας άνοιξες τα φτερά σου.
Πώς θα μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό θα συμβεί,
Ότι θα φύγεις απο ‘μένα, θα εγκαταλείψεις το σπίτι μου.
Χωρίς εσένα είμαι μόνος, σαν σκαντζόχοιρος στην ομίχλη*,
Κύριος του εαυτού μου, αλλά σε λαχταρώ και πάλι.
Το μαντήλι σου κουβαλάω στην τσέπη μου,
Η ανάμνηση της αγάπης μας φοβάμαι μη χαθεί.

Πού είσαι; Μου λείπεις τόσο πολύ,
Πού είσαι; Με ‘σένα κάνω όλα τα όνειρά μου,
Πού είσαι; Όταν το τελευταίο χιόνι λιώνει,
Ξέρω ότι θα γυρίσεις, θα γυρίσεις πίσω.

Πολλές μέρες και νύχτες, εμείς περάσαμε μαζί,
Ακόμη και κοιμόμασταν μαζί σε ένα κρεβάτι,
Αλλά τώρα φεύγεις, και τελείωσε το τραγούδι,
Το τραγούδι της αγάπης μας έγινε ξένο…

Πού είσαι; Μου λείπεις τόσο πολύ,
Πού είσαι; Με ‘σένα κάνω όλα τα όνειρά μου,
Πού είσαι; Όταν το τελευταίο χιόνι λιώνει,
Ξέρω ότι θα γυρίσεις, θα γυρίσεις πίσω.


Η αγάπη μου για σένα.

Κάθε μου στιγμή έχει έναν αναστεναγμό
Και ο Θεός ξέρει μόνο που πηγαίνω
Η ψυχή μου κουράστηκε και μια σταγόνα αρκεί για να σπάσω
Ταξιδεύω έναν δρόμο που δεν ξέρω
Ψάχνω για κάποιο σημάδι, αλλά δεν βλέπω τίποτα
Ξέρω ότι έχω δύναμη
Αλλά χωρίς εσένα είμαι υπόθεση χαμένη.
Πρόδωσες την ψυχή μου
Και τίποτα δεν έχει νόημα πια και είναι όλα άδεια
Απελευθέρωσε με απ’ την απελπισία και απ’ τα δεσμά
Φίλα με και κράτησέ με
Ως κάτι που κανείς δεν δίνει
Ως ένα μυστικό που κρατάς για τον εαυτό σου
Και κανείς δεν το ξέρει
Φίλα με, ξύπνα με
Ως άνεμος που ψιθυρίζει στα φύλλα
Το μόνο που έχω είναι η αγάπη για σένα
Ταξιδεύω έναν δρόμο που δεν ξέρω
Ψάχνω για κάποιο σημάδι, αλλά δεν βλέπω τίποτα
Ξέρω ότι έχω δύναμη
Αλλά χωρίς εσένα είμαι υπόθεση χαμένη.
Την ψυχή μου πούλησα
Και τίποτα δεν έχει νόημα πια και είναι όλα άδεια
Απελευθέρωσε με απ’ την απελπισία και απ’ τα δεσμά
Φίλα με και κράτησέ με
Ως κάτι που κανείς δεν δίνει
Ως ένα μυστικό που κρατάς για τον εαυτό σου
Και κανείς δεν το ξέρει
Φίλα με, ξύπνα με
Ως άνεμος που ψιθυρίζει στα φύλλα
Το μόνο που έχω είναι η αγάπη για σένα


Φαντασίωση

Ικετευσα στον κοκκινισμένο ουρανό
οταν ανοίξω τα ματια μου όλα να είναι ένα όνεριο
δεν πραγματοποιήθηκε όμως
είμαι κουρασμένος και έχασα τον μέρος που πήγαινα
σε παρακαλω πηγαινε με οπου να ναι
θα κανω τα παντα
Κάποιος ας με βοηθησει
ξέρω πως τελειωσαν ολα
κάποιος ας με βοηθήσει
αν ημουν εγω το ονειρο σου
η φαντασιωση μου θα καταπιει τα παντα
ολα θα τα αλλάξει
Είναι απλα μια φαντασίωση
σαν αγκάθια εμφανίζεται ο πόνος
σαν μια νύχτα που έχασε τα αστέρια
ένα άδειο σημάδι
η τραγωδία μου,
αν ενας μονο δρόμος ανοίξει
σωσε με φαντασιωση
Σήκω ξανα
απο αυτο το ονειρο

Ενας εθισμος που με γεμίζει
τρυπά την καρδιά μου
με διακατεχει και κυλά σκληρά
ο καμμένος και μαυρος παραδεισός μου
αυτη η θλίψη τάισε και μεγάλωσε την αγάπη
με ασφυκτια ,όλοι μερα με κάνει να περιπλανιεμαι
Κάποιος ας με βοηθησει
ξέρω πως είναι αργά
κάποιος ας με βοηθήσει
αν και ειναι αργα,στην αγκαλιά μου
η φαντασιωση μου θα σταματησει τα παντα
θελώ να ζήσω σε αυτο το μερος
Είναι απλα μια φαντασίωση
σαν αγκάθια εμφανίζεται ο πόνος
σαν μια νύχτα που έχασε τα αστέρια
ένα άδειο σημάδι
η τραγωδία μου,αν ενας μονο δρόμος ανοίξει
σωσε με φαντασιωση
Φαντασίωση πέφτεις σε μένα
η τραγωδία μου,είναι ότι μου απόμεινε
στην κλεμμενη μου καρδια,στη διαλυμένη μου μοίρα
μεταδόθηκε μια φαντασίωση
Σε μια στιγμή σαν καπνός
εξαπλώνεσαι σε όλο μου το σώμα και σε πίνω
Πόνος πόνος,δεν πειράζει να λαβω περισσότερο πόνο
ακόμα και αν κάθε μέρα μαχαιρώνομαι και κόβομαι απο μαχαίρια
αν έχω εσένα μου φτάνει
η υπαρξή σου είναι παράδεισος και κόλαση
να βάζεις όρια γίνεται ο κανονας
υποσχέθηκα να είμαι ο αγγελός σου
πρέπει να σε αποκτήσω
Είναι απλα μια φαντασίωση
ένας αποδιοργανωμένος αναδυόμενος πόνος
ένα σημάδι που γεμίζει
με σπασμένο φως
η τραγωδία μου, θα ρισκάρω τα πάντα μου
δώσε μου πίσω εσένα,φαντασίωση
Φαντασίωση (απλα η φαντασιωσή μου)
σε κάθε μέρος σου (ω παραμένει)
δεν μπορώ να διαγράψω
τη φαντασιωσή μου
Είναι όλο δικό μου, είναι η φαντασιωσή μου


Διώξε μακρυά την μελαγχολία.

Λοιπόν βιάσου,συμπορεύσου μαζί μου
Και μάθε τα τραγούδια που οι εραστές τραγουδούν
Όταν πιστεύουν
Θα χορέψουμε κατά μήκος της άκρης του ποταμού
Απλά χέρι με χέρι κατά μήκος της ακτής του σεληνόφωτος
Τα μεσάνυχτα κλαίνε
Λοιπόν,ήρθα μονάχα για να διώξω την μελαγχολία.
Για λίγο

Όπως ακριβώς ένα παιδί θα προσκολληθείς επάνω μου
Από κάθε ήχο που ορμά εδώ κοντά
Είναι μονάχα το αεράκι που γλίφει το δέρμα σου
Και κάνει μασάζ/τρίβει στο στήθος σου
Και όπως έχουμε ξαπλώσει,ο ποταμός μας παρασέρνει
Λοιπόν,ήρθα μονάχα για να διώξω την μελαγχολία.
Για λίγο

Με τον πρωινό ήλιο θα ξυπνήσουμε
Και θα ανοίξουμε τα βλέφαρά μας και θα παρακολουθήσουμε τον αετό να πετά
Ψηλά στο βουνό
Και στα φτερά του η αγάπη μας θα σκαρφαλώσει
Και ποτέ δεν θα χάσει την δύναμή της έως ότου εκείνος εκτιναχθεί στα ύψη και καταδυθεί
Ω,θα σου κόψει την ανάσα


Θύμηση

Μεσάνυχτα
Τσιμουδιά από το πεζοδρόμιο
Έχασε το φεγγάρι τη θύμηση της;
Χαμογελάει μονάχη..
Στο φως του δρόμου
τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται στα πόδια μου
και ο άνεμος αρχίζει να μουρμουρά..
Ολομόναχος στο φως του φεγγαριού
Μπορώ να χαμογελώ στις μέρες του παρελθόντος
Η ζωή ήταν όμορφη τότε
Θυμάμαι την εποχή
που γνώριζα τι θα πει ευτυχία
Η θύμηση ας ζήσει και πάλι..

Κάθε λάμπα του δρόμου μοιάζει να τρεμοπαίζει
Μια τελική (της) προειδοποίηση
Κάποιος μουρμουρίζει κι η λάμπα του δρόμου αναβοσβήνει
Και σύντομα θα είναι πρωί..
Πρώτο φως της ημέρας
Πρέπει να περιμένω να ξημερώσει
Πρέπει να σκεφτώ μια νέα ζωή
Και δεν πρέπει να το βάλω κάτω
Όταν η αυγή έρθει
η αποψινή νύχτα θα γίνει επίσης μια ανάμνηση
Και μια νέα ζωή θα αρχίσει..
Τελευταία στερνά των μουντών ημερών
Η παγωμένη μυρωδιά του πρωινού
Μια λάμπα του δρόμου πεθαίνει, άλλη μια νύχτα τελειώνει
Άλλη μια μέρα ξημερώνει…


Kαθρεφτιζόμαστε στο αίμα όλων των όντων που σφαγιάζουμε
Παρεξηγούμαστε μεταξύ μας, ανεξέλεγκτοι παραμένουμε
Υπάρχει ένα μυστήριο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα συγκλονιστικό θέαμα
Και αφορά τον τρόπο που μεταχειριζόμαστε τον κόσμο, χαραμίζουμε τα πάντα
Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε όλοι, είναι ακατανόητος
Είναι τόσο θλιβερό να βλέπεις τον πλούτο του πλανήτη μας να σβήνει
Φερόμαστε οι πάντες σαν παιδιά, βγάζουμε το κεφάλι του λούτρινου αρκούδου μας
για να δούμε τί υπάρχει στο εσωτερικό του, παίρνουμε, δίχως να ανταποδίδουμε
Αποστραγγίζουμε τους ωκεανούς και απομυζάμε εντελώς το έδαφος
Σπαταλάμε τον εναπομείναντα χρόνο μας πολεμώντας και φονεύοντας ο ένας τον άλλο
Λαχτάρα για την άνεση, η διασκέδαση γίνεται εμμονή
Κι υπάρχει άπλετος χρόνος να “σκοτώσουμε”…

Έτσι όπως αντιλαμβάνομαι εγώ τα πράγματα, είναι απλούστατο
Το γεγονός πως όρθιος περπατώ στη γη αυτή επάνω
Εξαντλημένο το φυσικό βασίλειο , φίλοι πεθαίνουν,
Τα ζώντα πλάσματα, οι σύμμαχοί μας
Έτσι όπως αντιλαμβάνομαι εγώ τον εαυτό μου, τόσο μπερδεμένο, τόσο εξεζητημένο
Πρέπει να με αποφεύγω
Όμως συνεχίζω να μην καταλαβαίνω το νόημα
Την αξία του να καταστρέψουμε το σύνολο των κόσμων
Προσπαθώ πλέον να ΜΗΝ το καταλάβω

Αυτοπυρποληθείτε, βάλτε φωτιά μια και καλή
Πεθαίνουμε με μάτια κλειστά, σκάβουμε τον ίδιο μας τον τάφο πλέον
Ριχτήκαμε στη πυρκαγιά, γυμνοί πάνω στη φλόγα
Απωλεσθήκαμε αξιοθρήνητα, μες τη βρωμιά πνιγήκαμε
Ο γιγάντιος όφις κατεβαίνει να μας φάει τα κεφάλια
και η πλημμύρα θα μας σκοτώσει, o Mάντους1 ανέρχεται από τον κάτω κόσμο
Έτσι όπως αντιλαμβάνομαι εγώ τα πράγματα, είναι απλούστατο
Το γεγονός πως ζω πεθαίνοντας στη γη αυτή επάνω
Εξαντλημένο το φυσικό βασίλειο, φίλοι πεθαίνουν,
Τα ζώντα πλάσματα, οι σύμμαχοί μας
Έτσι όπως αντιλαμβάνομαι εγώ τον εαυτό μου, τόσο μπερδεμένα, τόσο εξεζητημένα
Δεν είναι αναγκαίο να με αποφεύγω
Όμως συνεχίζω να μην καταλαβαίνω το νόημα
Την αξία του να καταστρέψουμε το σύνολο των κόσμων